کشتارهای سازمان «اگسا» یا «خاد»، افشای نام پنج هزار قربانی

منبع: سایت خبر هشت صبح

8 صبح به اسنادی دست یافته است که حاوی نام نزدیک به پنج‌هزار قربانی است. این قربانیان بین سال‌های ۱۳۵۷ تا ۱۳۵۸ (۱۹۷۸-۱۹۷۹) توسط سازمان اگسا (استخبارات) به اشکال گوناگون کشته شده‌اند. اداره اگسا بعدها به «کام» و سپس به نام «خاد» تغییرنام یافت.
با نشر این اسناد، بازماندگان و خانواده‌های قربانیان می‌توانند از سرنوشت گم‌شدگان‌شان اطلاع حاصل کنند.
در این گزارش نام‌های اکرم یاری، صادق یاری، آیت‌الله سرور واعظ و مصباح در میان قربانیان دیده می‌شود.
این اسناد از روی نسخه‌های اصلی سندهای اگسا عکس‌برداری شده و نسخه «پی‌دی‌اف» آن در اختیار روزنامه ۸صبح قرار گرفته و مجموع صفحات آن به ۱۶۰ صفحه می‌رسد. در این اسناد نام، نام پدر، محل سکونت و وابستگی‌های سیاسی و مذهبی افراد ذکر شده است. 
قربانیان به دلیل وابستگی‌هایی که در اسناد از آن‌ها «اخوانی، اشرار و مایوییست، افغان‌ملت و…» نام برده شده، به قتل رسیده‌اند.

شیوه تحقیق

این اسناد حاکی از آن است که پولیس ‌هالند در سال ۲۰۱۰ تحقیقی را زیر نظر و رهبری یکی از سارنوالان لوی‌سارنوالی‌ هالند درباره‌ی شخصی به‌نام «امان‌الله.ع» آغاز کرد. این شخص به ارتکاب جنایات علیه بشریت در سال‌های ۱۳۵۷-۱۳۵۸ در افغانستان متهم بود.
این تحقیق نشان داده است که «امان‌الله.ع» افراد را در هنگام بازرسی شکنجه می‌کرده است. این شکنجه‌ها شامل لت‌و‌کوب افراد توسط مشت و لگد، برق دادن و بیدارخوابی افراد بوده است. امان‌الله به صفت مدیر تحقیق اگسا یا سازمان استخبارات آن زمان ایفای وظیفه کرده است.
تحقیق نشان داده که شرایط زندگی در زندان‌ها رقت‌بار بوده است. کثرت افراد در داخل سلول زندان‌ها، کمبود و یا عدم موجودیت تشناب و خدمات صحی برای زندانیان، برخورد خشونت‌آمیز افراد امنیتی در برابر زندانیان، نشان می‌دهند که برخوردهای ظالمانه و غیرانسانی با زندانیان صورت گرفته است.

شکنجه

براساس اسنادی که در اختیار روزنامه ۸صبح قرار گرفته است، امان‌الله.ع در ماه می ‌سال ۱۹۹۳ به عنوان پناهنده وارد‌ هالند شد. او در مصاحبه‌اش با دفتر مهاجرین وزارت عدلیه‌ هالند گفته که وی مدیر تحقیق اگسا بوده و «مردم در آنجا شکنجه می‌شدند.» امان‌الله.ع هم‌چنین اسناد افرادی را که باید اعدام می‌شدند، امضا کرده است.
امان‌الله.ع در بخشی از اظهاراتش گفته است: «در جریان تحقیق مردم طبعا لت‌و‌کوب می‌شدند. من طبعا مسوولیت این لت‌و‌کوب‌ها را داشتم. ولی در افغانستان همین شیوه، معمول بود و من نمی‌توانستم برخورد دیگری داشته باشم، چرا که از من انتظار می‌رفت و خواسته می‌شد که به همین شیوه رفتار نمایم. اگر این را نپذیری، هیچ‌گاهی به چنین منصب بلند رسیده نمی‌توانی.»
براساس این اسناد، حکومت‌ هالند به امان‌الله.ع پناهندگی نداده اما به دلیل این که جان او در خطر بوده، او را از ‌هالند اخراج نکرده است.
در این اسناد آمده است که تحقیق درباره امان‌الله.ع براساس اظهارات او در جریان مصاحبه‌اش با دفتر مهاجرین‌ هالند و براساس به اصطلاح اسناد «اوامر انتقال افراد» صورت گرفته است. این اسناد در کتابی که توسط شخصی به‌نام میرویس وردک در سال ۲۰۰۱-۲۰۰۰ به چاپ رسیده، نشر شده است.
در این کتاب آمده است: «اسناد نشرشده در این کتاب عبارت‌اند از کاپی‌های مکاتیب اوامر اداره استخبارات افغانستان در سال‌های ۱۳۵۷-۱۳۵۸ درباره انتقال افراد، به‌خصوص درباره انتقالات ایشان به زندان‌ها، من‌جمله زندان مشهور پلچرخی.»
در این اسناد گفته شده که پولیس‌هالند اوراق اصلی این «اوامر انتقالات افراد» را از آقای وردک دریافت کرده است. ۲۷ قطعه از این مکاتیب اوامر انتقالات به امضای امان‌الله.ع، مدیر تحقیق، می‌باشد. زندانیان مشمول این اسناد به‌نام‌های مختلف مانند، مسلمانان افراطی، روشنفکران، محصلین، مامورین دولت، افسران نظامی، دوکانداران و اشرار، یاد شده‌اند.
پولیس‌ هالند تحقیقات بیشتری در این مورد انجام داده است؛ چنان که در سندی که در اختیار ۸صبح قرار گرفته، آمده است: «در جریان تحقیق این دوسیه، پولیس‌ هالند من‌جمله با شاهدان در آلمان داخل تماس گردید. در جریان صحبت‌ها، ایشان از موجودیت یک لیست کشته‌شدگان یادآوری نمودند. بعدا معلوم شد که یکی از این شاهدان، یک خانم ۹۳ ساله در شهر ‌هامبورگ، لیست یادشده را در اختیار خود دارد. این لیست ۱۵۴ صفحه‌ای به زبان فارسی نوشته شده و حاوی نام‌های افرادی می‌باشد که بر اساس اسناد مقامات رسمی ‌رژیم آن وقت، در سال‌های ۱۳۵۷ – ۱۳۵۸ اعدام گردیده‌اند.»
در این اسناد آمده است که امان‌الله.ع در سال ۲۰۱۲ «به صورت غیرمترقبه» وفات کرد.
این اسناد در حالی به نشر می‌رسد که کمیسیون مستقل حقوق بشر چند سال پیش با نشر گزارشی به نام «صدای مردم» رنج و درد بازماندگان قربانیان جنایات سه دهه اخیر را منتشر کرد. ساختن موزیم، تطبیق عدالت بر مجرمان و پرداخت غرامت به خانواده‌های قربانیان، خواست‌هایی بود که در این گزارش به آن‌ها اشاره شده بود.
در این گزارش تاکید شده بود که باید میکانیزم‌هایی در نظر گرفته شود که با تطبیق آن‌ها دردهای مردم التیام داده شود.
شماری از بازماندگان قربانیان گفته‌اند نشر این اسناد به معنای آن است که پس از این خانواده‌هایی که در مورد زندگی و مرگ عزیزان‌شان متردد هستند، دیگر منتظر آن‌ها نباشند.
نام‌ها از روی سند عکس‌برداری شده نوشته شده‌اند.

دانلود نسخه تایپ شده (ورد) لیست اسامی قربانیان به زبان دری

دانلود نسخه تایپ شده (پی دی اف) لیست اسامی قربانیان به زبان انگلیسی

دانلود نسخه اصلی لیست اسامی قربانیان به زبان دری

Know More about Papua New Guinea

Papua New Guinea (PNGTok PisinPapua Niugini), officially named the Independent State of Papua New Guinea, is a country in Oceania that occupies the eastern half of the island of New Guinea (the western portion of the island is a part of the Indonesian provinces of Papua and West Papua) and numerous offshore islands. It is located in the southwestern Pacific Ocean, in a region described since the early 19th century as Melanesia. The capital is Port Moresby.

Papua New Guinea is one of the most culturally diverse countries in the world. According to recent data, 841 different languages are listed for the country, although 11 of these have no known living speakers. There may be at least as many traditional societies, out of a population of about 6.3 million. It is also one of the most rural, as only 18% of its people live in urban centres. The country is one of the world’s least explored, culturally and geographically, and many undiscovered species of plants and animals are thought to exist in the interior of Papua New Guinea.

Papua New Guinea is a Commonwealth realm, with Her Majesty Queen Elizabeth II acting as its Sovereign and Head of State. It was expected by the constitutional convention, which prepared the draft constitution, and by Australia, the outgoing metropolitan power, that Papua New Guinea would choose not to retain its link with the Commonwealth monarchy. The founders, however, considered that imperial honours had a cachet that the newly independent state would not be able to confer with a purely indigenous honours system, so the monarchy was retained. The Queen is represented by the Governor-General of Papua New Guinea, currently Michael Ogio. Papua New Guinea and the Solomon Islands are unusual among Commonwealth realms in that Governors-General are selected by the legislature rather than by the executive branch.

The nation has 22 province-level divisions: twenty provinces, the Autonomous Region of Bougainville and the National Capital District. Each province is divided into one or more districts, which in turn are divided into one or more Local Level Government areas.

Provinces are the primary administrative divisions of the country. Provincial governments are branches of the national government – Papua New Guinea is not a federation of provinces.

Papua New Guinea is richly endowed with natural resources, including mineral and renewable resources, such as forests, marine (including a large portion of the world’s major remaining tuna stocks), and in some parts for agriculture. The rugged terrain, including high mountain ranges and valleys, swamps and islands, and high cost of developing infrastructure, combined with other factors, including serious law and order problems in some centres, and the system of customary land title makes it difficult for outside developers, whilst local developers are also handicapped by years of deficient investment in education, health, ICT and access to finance. Agriculture, both for subsistence and cash crops provides a livelihood for 85% of the population and continues to provide some 30% of GDP. Mineral deposits, including gold, oil, and copper, account for 72% of export earnings. Oil palmproduction has grown steadily over recent years (largely from estates, but with extensive outgrower output), with palm oil now the main agricultural export, but in terms of households participating coffee remains the major export crop (produced largely in the Highlands provinces), followed by cocoa and coconut oil/copra from the coastal areas, each largely produced by smallholders and tea, produced on estates and rubber.

The courts and government practice uphold the constitutional right to freedom of speech, thought, and belief, and no legislation to curb those rights has been adopted. The 2000 census found that 96% of citizens identified themselves as members of a Christian church; however, many citizens combine their Christian faith with some traditional indigenous religious practices.

It is estimated that more than a thousand cultural groups exist in Papua New Guinea. Because of this diversity, many styles of cultural expression have emerged; each group has created its own expressive forms in art, dance, weaponry, costumes, singing, music, architecture and much more.

Most of these cultural groups have their own language. People typically live in villages that rely on subsistence farming. In some areas people hunt and collect wild plants (such as yam roots) to supplement their diets. Those who become skilled at hunting, farming and fishing earn a great deal of respect.

Sea shells are no longer the currency of Papua New Guinea, as they were in some regions — sea shells were abolished as currency in 1933. However, this tradition is still present in local customs; in some cultures, to get a bride, a groom must bring a certain number of golden-edged clam shells as a bride price. In other regions, the bride price is paid in lengths of shell money, pigs, cassowaries or cash. Elsewhere, it is brides who traditionally pay a dowry.

People of the highlands engage in colourful local rituals that are called «sing sings». They paint themselves and dress up with featherspearls and animal skins to represent birds, trees or mountain spirits. Sometimes an important event, such as a legendary battle, is enacted at such a musical festival.

A large proportion of the population is illiterate. Particularly women are affected. Much of the education in the country is provided by church institutions. This includes 500 schools of the Evangelical Lutheran Church of Papua New Guinea. Papua New Guinea has six universities apart from other major tertiary institutions. The two founding universities are the University of Papua New Guinea based in the National Capital District, and the Papua New Guinea University of Technology based outside of Lae, in Morobe Province.

The four other universities which were once colleges were established recently after gaining government recognition. These are the University of Goroka in the Eastern Highlands province, Divine Word University (run by the Catholic Church’s Divine Word Missionaries) in Madang ProvinceVudal University in East New Britain Province andPacific Adventist University (run by the Seventh Day Adventist Church) in the National Capital District.

 

 

 

لیست شهدای بلخی چوک هزاره تاون

لیست ابتدایی شهدای واقعه بلخی چوک هزاره تاون

List of Shuhada

Lashkar e Jhangvi (LeJ) Claims Credit for Hazara Town Blast

QUETTA: At least 30 people were killed and over 70 injured in a suicide blast near an Imambargah in Hazara Town area of Quetta.

Hazara Town Blast area

Police says that at least 30 people were killed and over 70 were injured as a suicide bomber riding a bicycle blew  himself up in a crowded area 40 to 50 metres away from an Imambargah.

Sources confirm that the dead included nine women as well as four children.

Para-military troops and police were dispatched in the area to control the situation. The injured were taken to CMH hospital in Quetta for treatment.

The casualties were driven to the Bolan Medical Complex, Civil Hospital and Combined Military Hospital where a state of emergency was declared.

Chief Minister Dr. Abdul Malik Baloch cut short his visit to Islamabad to personally deal with the crisis in Quetta. He denounced the dastardly attack and sympathized with the Hazara community.

The Hazara Democratic Party and Majlis Wahdat-ul-Muslemeen announced a shutter down strike on Monday and three-day mourning.

A banned sectarian extremist group, Lashkar-e-Jhangvi (LeJ), which has carried out most attacks on the Hazara community, claimed credit for Sunday’s bombing in a phone call to media offices in Quetta.

Home Secretary Akbar Hussain Durrani said the bomber appeared to be an Uzbek, between 20 and 25 years of age.

Female Suicide Bomber Blew up herself in SBK Bus

 QUETTA: Intelligence officials revealed today that a female suicide bomber carried out the first attack on a bus carrying students of Sardar Bahadur Khan Women’s University earlier on Saturday.

mm

At least 25 people, including the deputy commissioner of Quetta, 14 students of a women’s university and four nurses were killed on Saturday when a bomb tore through a bus, followed by a suicide attack and a gun-battle in the Bolan Medical College hospital, where the injured students were taken for treatment. Banned outfit Lashkar-i-Jhangvi claimed responsibility for the bomb blasts. According to dawn news a female suicide bomber managed to sneak into the university bus. «When all the students gathered inside the bus, she blew herself up», a security official told dawn. Officials said they had no information about the identity of the female suicide bomber. Moreover, intelligence officials said after the female bomber blew up herself in the bus, a second male bomber followed suit and struck inside the crowded Bolan Medical Complex Hospital to wreak maximum damage. According to the intelligence personnel, the male suicide bomber was waiting inside BMC Hospital ward for the arrival of high level officials, including the Chief Secretary, and blew up himself when they reached. Quetta Police Chief Mir Zubair Mehmood told that the Deputy Commissioner of Quetta Abdul Mansoor Kakar was killed as result of firing outside the hospital.

World’s Worst Traffic Jam Ever!

In August 2010, road construction designed to improve circulation on the outskirts of Beijing ended up causing a 62 mile-long crush of cars, trucks, and lorries on the Beijing-Tibet Expressway. The jam lasted for more than 11 days, keeping some motorists in their cars for five days.traffic-jam

According to Xinhua, the traffic jam didn’t have to be as bad as it was; even after days of vegetating in their cars, stubborn motorists refused to take detours because they didn’t want to pay more for gas and tolls.

But one man’s nightmare commute is another man’s business opportunity. During the week-and-a-half-long jam, vendors walked from car to car, selling instant noodles at four times and water at ten times the normal price. «If you said ‘no› or complained about the price they threaten to break your [wind]shields,» one driver told the Inner Mongolia Morning Post. And who says China lacks entrepreneurs?

In some cases, events took quite a nasty turn. The Inner Mongolia Morning Post also reported incidents of modern-day highway robbers siphoning gas from lorries while their drivers slept, stealing cash from motorists, and, in one case, stabbing an older driver in the arm.